“ಕೇಂದ್ರ ವೃತ್ತಾಂತ” – ಯಶವಂತ ಚಿತ್ತಾಲ

FB_IMG_1542432324447.jpg

“ಕೇಂದ್ರ ವೃತ್ತಾಂತ”
ಲೇಖಕ : ಯಶವಂತ ಚಿತ್ತಾಲ
ಪ್ರಕಾಶನ : ಸಾಹಿತ್ಯ ಬಂಡಾರ

ಮನುಷ್ಯನ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ನಡೆಯುವ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಘಟನೆಗಳು ‘ಘಟಿಸಲು’ ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರಲ್ಲಿ ಅಡಗಿ ಕುಳಿತ ಸುಪ್ತಚೇತನವೇ ಕಾರಣವಾಗುವುದೇ? ಸಂಭವಿಸುವ ಘಟನೆಗಳನ್ನು ಎಷ್ಟೇ ವಸ್ತುಸ್ಥಿತಿಯಿಂದ ಭಿನ್ನವಾಗಿ ನಮಗೆ ಸಂಬಂಧವೇ ಇಲ್ಲವೆನ್ನುವಂತೆ ನೋಡುತ್ತೇವೆ ಎಂದುಕೊಂಡರೂ ಅರಿವಿಗೇ ಬಾರದಂತೆ ನಮ್ಮನ್ನೂ ಆ ಕಲಾಪದಲ್ಲಿ ಕ್ರಿಯಾಶೀಲನನ್ನಾಗಿಸುವ ಸೃಷ್ಟಿಯಾದರೂ ಯಾವುದು? ಘಟನೆ – ಅದು ಬಾಹ್ಯ ಇಲ್ಲವೇ ಆಂತರ್ಯ ಸ್ವರೂಪದ್ದಾದರೂ, ನಾವೆಷ್ಟೇ ನಿರ್ಲಿಪ್ತತೆಯಿಂದ, ನಿರ್ಮಮಕಾರದಿಂದ ಅದಕ್ಕೆ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯಿಸಲಿ ಇಲ್ಲವೇ ಬಿಡಲಿ ಆ ಘಟನೆಯ ಮೂಲ ಎಳೆಗಳು ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ಘಟನೆ ಸಂಭವಿಸುವ ಮುನ್ನವೇ ಬೀಡುಬಿಟ್ಟಿರುತ್ತವೆಯೇ? ಆ ಮೂಲಕ ಜಗತ್ತಿನಲ್ಲಿ ನಡೆಯುವ ಎಲ್ಲಾ ರೀತಿಯ ಕ್ರಿಯಾಕಲಾಪಕ್ಕೂ ನಮಗೂ ಅಗೋಚರ ಸಂಬಂಧವಿದೆಯೇ?

ಒಂದು ಘಟನೆ ನಡೆಯಿತೆಂದಿಟ್ಟುಕೊಳ್ಳಿ. ಉದಾಹರಣೆಗೆ ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ಹೋಗುತ್ತಿರುತ್ತೀರಿ. ಒಂದು ಅಪಘಾತ ಆಗುತ್ತದೆ. ನಿಮ್ಮ ಕಣ್ಣ ಮುಂದೆ ಕ್ಷಣ ಮಾತ್ರದಲ್ಲಿ ನಡೆದ ಘಟನೆಯಿದು. ಹೇಗೆ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯಿಸುತ್ತೀರಿ ಎನ್ನುವುದು ನಿಮ್ಮ ಆ ಕ್ಷಣದ ವಿವೇಕ ವಿವೇಚನೆಗೆ ಬಿಟ್ಟದ್ದು. ಆದರೆ ಘಟಿಸಿದ ಘಟನೆಗೂ ನಿಮಗೂ ಸಂಬಂಧವಿದೆಯೇ ಎನ್ನುವುದು ಪ್ರಶ್ನೆ. ಇಲ್ಲ ಎನ್ನುವುದಾದರೆ, ಕ್ಷಮಿಸಿ, ನೀವಿದನ್ನು ಮುಂದೆ ಓದುವ ಅಗತ್ಯವಿಲ್ಲ. ನಿಮ್ಮ ಉತ್ತರ ಹೌದು ಎನ್ನುವಿರಾದರೇ ನೀವಿದನ್ನು ಓದಬಹುದು.

ನಡೆದ ಘಟನೆ ಅದು ಪೂರ್ವ ನಿಶ್ಚಿತವಿರಲಿ ಯಾ ಆಕಸ್ಮಿಕವಿರಲಿ ಅದು ಬೇರೆ. ಆದರೆ ಅದಕ್ಕೂ ನಮಗೂ ನೇರ ಕಾರ್ಯಕಾರಣ ಸಂಬಂಧ ಇದ್ದೇ ಇರುತ್ತದೆ. ನಾವು ಇಷ್ಟಪಟ್ಟರೂ ಪಡದಿದ್ದರೂ, ಲೌಕಿಕವಾಗಿ ಇಲ್ಲವೇ ಅಲೌಕಿಕವಾಗಿಯಾದರೂ ನಾವದಕ್ಕೆ ಬಾಧ್ಯರಾಗಿರುತ್ತೇವೆ. ಘಟನೆಯಿಂದ ನಾವು ನುಣುಚಿಕೊಳ್ಳಬಹುದು ಆದರೆ ತಪ್ಪಿಸಿಕೊಳ್ಳಲಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಏಕೆಂದರೆ ಪ್ರತಿ ಘಟನೆಯ ಹಿಂದೆ ಕೆಲಸ ಮಾಡುವ ತಂತುಗಳು ನಮ್ಮವೇ! ನಮ್ಮ ಪೂರ್ವಜರವೇ! ಸ್ಥಳ, ಹಿನ್ನೆಲೆ ಬೇರೆ ಬೇರೆಯಾಗಿರಬಹುದು. ಆದರೆ ಅವನ್ನು ಬೆಸೆದ ಕೊಂಡಿಗಳು ಒಂದೇ.

“ನಾವು ನಮ್ಮ ಮಟ್ಟಿಗೆ ಊಹೆಯೆಂದು ತಿಳಿದದ್ದು ಈ ಜಗತ್ತಿನ ಬೇರೆಯೇ ಒಂದು ಮೂಲೆಯೊಳಗೆ ಪ್ರತ್ಯಕ್ಷ ನಡೆದ ಘಟನೆಯಾಗಿರುವುದು ಶಕ್ಯವಿಲ್ಲವೇ? ಇದೀಗ ನಡೆದ ಘಟನೆಯೆಂದು ನಮಗೆ ತೋರಿದ್ದು ಬಹಳ ಹಿಂದೆ ಯಾರೋ ಮಾಡಿದ ಊಹೆಯಾಗಿರುವುದು ಶಕ್ಯವಿಲ್ಲವೇ?” ಎನ್ನುವ ಸಾಲುಗಳಲ್ಲಿ ಇಡೀ ಕತೆಯ ಆಶಯವಿದೆ. ಅದು ಹೇಗೆಂದು ತಿಳಿಯಬೇಕಾದರೆ ಕಾದಂಬರಿ ಓದದೇ ನಿರ್ವಾಹವಿಲ್ಲ. ಕಥೆಯ ಮಟ್ಟಿಗೆ ಹೇಳುವುದಾದರೆ ಅದು ಎಲ್ಲಿಯೂ ಸಂಭವಿಸಬಹುದಾದ ಸಾಮಾನ್ಯ ಸಂಗತಿಯೇ ಆದರೂ ಅದ್ಕಕೊಂಡು ವಿಭಿನ್ನ ರೂಪಕೊಟ್ಟು ವಿಶಿಷ್ಟ ದೃಷ್ಟಿಕೋನದಿಂದ ಕಾಣಬಹುದು, ಆ ಸಂಗತಿಯನ್ನು ಗ್ರಹಿಸುವ ಆಯಾಮ ಬೇರೆಯೇ ಇದೆ ಎನ್ನುವುದನ್ನು ಸಾಬೀತು ಮಾಡುತ್ತಾರೆ ಚಿತ್ತಾಲರು.

“ಮನುಷ್ಯನ ಮನಸ್ಸು ಮೊದಲು ಪ್ರಕಟಗೊಳ್ಳುವುದು ಎಲ್ಲಕ್ಕೂ ಮೊದಲು ಅವನ ನಾಲಗೆಯ ಮೇಲೆ ಎನ್ನುವುದು ಸುಳ್ಳಲ್ಲ” ಇದು ಚಿತ್ತಾಲರು ಇಡೀ ಕಥೆಯಲ್ಲಿ ಹೇಳಹೊರಟಿರುವ ನಾಯಕನ ಧೋರಣೆಯನ್ನು ಸಾರುತ್ತದೆ. ಸುತ್ತಲ ಪರಿಸರದಲ್ಲಿ ಘಟಿಸಿದ ಯಾವುದೋ ಘಟನೆ ನಮಗೆ – ಸಂಬಂಧವಿರದಿದ್ದರೂ – ತಳುಕು ಹಾಕುತ್ತದೆ. ನಾನದನ್ನು ಮಾತಿಲ್ಲದೇ, ವಿರೋಧವಿಲ್ಲದೆ ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು. ಆ ಘಟನೆಗೆ ನನ್ನ ವೈಯುಕ್ತಿಕ ಅಭಿಪ್ರಾಯ ಬೇರೆಯೇ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ದಾಖಲಾದರೂ ಸಮಾಜ ಅದನ್ನು ಗುರುತಿಸಲಾರದು. ಅದಕ್ಕೆ ಸತ್ಯ ಅಸತ್ಯಗಳ ಪರಿಶೀಲನೆ ಬೇಡ. ಆ ಕ್ಷಣಕ್ಕೆ ನಾಲಗೆಗೆ ಬಂದದ್ದನ್ನು ಇನ್ನೊಬ್ಬನ ಕೊರಳಿಗೆ ಅಂಟಿಸಬೇಕು ಮತ್ತು ಹಾಗೆ ಮಾಡುತ್ತದೆ ಕೂಡ.

ಇಷ್ಟೆಲ್ಲಾ ಒಗಟು ಒಗಟಾಗಿ ಹೇಳಿದ ಮೇಲೆಯೂ ಕಾದಂಬರಿಯ ವಸ್ತು ಹೀಗೆ ಎಂದು ಬೆಟ್ಟು ಮಾಡಿ ನಿರ್ದೇಶಿಸಲು ಆಗುವುದಿಲ್ಲ. ನನ್ನ ಓದಿನ ಮಿತಿಗೆ ಒಳಪಟ್ಟು ಹೇಳುವುದಾರೆ “ಕೇಂದ್ರ ವೃತ್ತಾಂತ” ಅದು ಮನಸ್ಸಿನ ಕಥೆ. ಕಥೆ ನಡೆಯುವುದು ನಮ್ಮ ಕಣ್ಣ್ಮುಂದಿನ ಸಮಾಜದಲ್ಲೇ ಆದರೂ ಒಟ್ಟೂ ಕಥೆಯ ಆಶಯ ಸಾಗುವುದು ಮನಸ್ಸಿನ ಮೂಲಕವೇ. ಅದರೊಳಗೆ ನಡೆಯುವ ಊಹೆಯ ಮೂಲಕವೇ. ಬದುಕಿನಲ್ಲಿ ಧುತ್ತೆಂದು ಪ್ರಕಟಗೊಳ್ಳುವ ಆಕಸ್ಮಿಕಗಳ ಮೂಲಕವೇ. ಅಂದರೆ ನಮ್ಮ ಸ್ಮೃತಿಯಲ್ಲಿ ದಾಖಲಾಗುವ ಹಲವು ಅಂಶಗಳೇ ಕೊನೆಗೂ ಒಂದು ಘಟನೆಯನ್ನು ವಿಶ್ಲೇಷಿಸುವುದಾಗಲೀ, ಅದಕ್ಕೆ ರೂಪುರೇಷೆ ನೀಡುವುದಾಗಲೀ ಮಾಡುತ್ತದೆ. ನಮಗೆ ಆ ಘಟನೆ ಅರಿವಿದ್ದೋ ಇಲ್ಲದೆಯೋ ತನ್ನೊಳಗೆ ನಮ್ಮನ್ನು ಲೀನವಾಗಿಸಿಕೊಂಡು ತನ್ನ ಕರಾಮತ್ತು ತೋರುತ್ತವೆ. ಒಂದು ಘಟನೆಯನ್ನು ವ್ಯಕ್ತಿಗತವಾಗಿ ನಿಂತು ನೋಡುವುದಕ್ಕೂ ಹೊರಗಿನ ಪರಿಧಿಯಲ್ಲಿ ನಿಂತ ಸಮಾಜ ಅದನ್ನು ನಿರ್ದೇಶಿಸುವುದಕ್ಕೂ ನಡುವೆ ನಡೆಯುವ ಅಂತರ್ಗತ ಹೋರಾಟವೇ ಇಲ್ಲಿನ ಕಥೆ. ಹಾಗಂತ ಇದು ಮನೋವೈಜ್ಞಾನಿಕ ಕಾದಂಬರಿಯೇ ಎಂದರೇ ಅದೂ ಅಲ್ಲ. ಆದರೂ ಮನಸ್ಸು, ಊಹೆ, ಘಟನೆಗಳೇ ಇಲ್ಲಿನ ಕಥೆಗೆ ಆಧಾರ ಎಂದಷ್ಟೇ ಹೇಳಬಹುದು.

ಊಹೆಯನ್ನು ನಾವು ದಿಕ್ಕು ಕಂಡ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಸೃಷ್ಟಿಸುತ್ತಾ ಅದಕ್ಕೆ ರೆಕ್ಕೆಪುಕ್ಕ ಕಟ್ಟಬಹುದಾದರು ನಿರ್ದಿಷ್ಟ ರೇಖೆಯಲ್ಲಿ ಅದನ್ನು ಸರ್ವರಿಗೂ ಸಮನ್ವಯವಾಗುವಂತೆ ಬಳಸಲಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಏಕೆಂದರೆ ಊಹೆ ಎನ್ನುವುದು ನಮ್ಮೊಳಗೆ ಅಂಕುರಿಸುವ ಏಕಪ್ರಕಾರ ವಾದವೇ ಹೊರತು ಸತ್ಯಸಂಗತಿಯಲ್ಲ. ಆದರೆ ಘಟನೆ ಹಾಗಲ್ಲ. ಅದಕ್ಕೆ ಸ್ಪಷ್ಟತೆ ಮತ್ತು ನಿರ್ದಿಷ್ಟತೆ ಇದೆ. ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಲೆಕ್ಕಾಚಾರಕ್ಕೆ ತರಬಲ್ಲ ಅದಕ್ಕೆ ಇನ್ನೊಬ್ಬರ ವಾಸ್ತವದಲ್ಲಿ ನೆಲೆಯೂರುವ ಸಾಮರ್ಥ್ಯವಿದೆ. ಆದರೆ ಘಟನೆಯ ಹಿನ್ನೆಲೆ ತಳ ನೋಡಿದರೆ ಊಹೆ ಅದಕ್ಕೆ ಆಧಾರವಾಗಿರುತ್ತದೆ.

ಇಡೀ ಕಾದಂಬರಿಯ ನನ್ನ ಒಟ್ಟೂ ಗ್ರಹಿಕೆಯಿದು. ಹೀಗೆ ಹೇಳುವ ಧೈರ್ಯವಾಗಲೀ, ಚಿತ್ತಾಲರನ್ನು ಗ್ರಹಿಸುವ ಸಾಮರ್ಥ್ಯವಾಗಲೀ, ವಿಶ್ಲೇಷಿಸುವ ಪಾಂಡಿತ್ಯವಾಗಲೀ ನನಗಿಲ್ಲ ಎನ್ನುವ ಸಾತ್ವಿಕ ಆಗ್ರಹದೊಂದಿಗೆ ಈ ಮಾತನ್ನು ಹೇಳಲಾಗಿದೆ.

●●●●●●

ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಚಿತ್ತಾಲರು ; ನನ್ನ ಪ್ರೀತಿಯ, ಅತೀ ಇಷ್ಟಪಡುವ ಚಿತ್ತಾಲರು. ಅವರನ್ನು ಓದುವುದಕ್ಕೆಂದೇ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಚೊಕ್ಕ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತೇನೆ. ಅದು ಅಷ್ಟು ಸುಲಭಕ್ಕೆ ಒಗ್ಗುವುದಿಲ್ಲ. ಸತಾಯಿಸುತ್ತದೆ. ಚಿತ್ತಾಲರ ಓದಿನ ಲಹರಿಗೆ ಬೀಳಲು ಹಿಂದೇಟು ಹಾಕುತ್ತದೆ. ಅದು ಉದ್ದೇಶಪೂರ್ವಕ ಅಲ್ಲದಿದ್ದರೂ ಅವರನ್ನು ಓದುವ ಭರದಲ್ಲಿ ಚಿತ್ತಾಲರ ಹೊರತು ಬೇರೇನನ್ನೂ ಕಂಡುಕೊಳ್ಳುವ, ಇಲ್ಲದ್ದನ್ನು ಒಳಗೆಳೆದುಕೊಳ್ಳುವ ಉಸಾಬರಿ ಬೇಡ ಅಂತಲೇ ಮನಸ್ಸು ಕುಟಿಲತೆಗೆ ಬಿದ್ದಿರುತ್ತದೆ. ಓದು ಎಂದರೆ ಅದು ಪಕ್ಕಾ ಚಿತ್ತಾಲರದೇ ಓದು ಆಗಿರಬೇಕು. ಓದಿನಲ್ಲಿ ತನ್ಮಯನಾದರೆ ಬೇರ್ಯಾವುದೂ ಚಿತ್ತಕ್ಕೆ ಮುತ್ತಬಾರದು ಎನ್ನುವ ಅತೀ ಕಾಳಜಿಯೇ ಹಿಂದೇಟು ಹಾಕಲು ಕಾರಣ.

ಇದೀಗ ಓದಿ ಮುಗಿಸಿದ ಕಾದಂಬರಿಯೇ “ಕೇಂದ್ರ ವೃತ್ತಾಂತ”. ಹೆಸರೇ ಭಿನ್ನವಾಗಿದೆಯಲ್ಲವೇ? ಹೆಸರಿನಿಂದಲೇ ಆಕರ್ಷಿಸಿ ಒಮ್ಮೆ ಓದಬೇಕು ಎನಿಸುವಂತೆ ಮಾಡುತ್ತದೆ ಕಾದಂಬರಿ. ಆದರೆ ಹಿಡಿದು ಕೂತರೇ ಟಿಪಿಕಲ್ ಚಿತ್ತಾಲರ ಶೈಲಿ, ಅವರ ಗಂಭೀರ ಸಾಹಿತ್ಯದ ಸಾಲುಗಳು ಓದುಗನಲ್ಲಿ ಆರಂಭ ಹಂತದಲ್ಲೇ ಮುಗ್ಗರಿಸುವಂತೆ ಮಾಡುತ್ತವೆ. ಮುನಿದುಕೊಂಡ ಗೆಳತಿಯನ್ನು ಗೋಗರೆವಂತೆ ಮುದ್ದು ಮಾಡಿದರೆ ಚೂರು ಚೂರೇ ಅವರ ಶ್ರೀಮಂತ ಸಾಲುಗಳಲ್ಲಿ ಅರ್ಥಗಳು ಹೊಳಹುತ್ತಾ ಸಾಗುತ್ತದೆ. ಎಲ್ಲರೂ ಬರೆಯುವ ಶೈಲಿ, ಆರಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಕಥಾ ವಸ್ತು, ಪಾತ್ರಪೋಷಣೆ, ಸನ್ನಿವೇಶ ಸೃಷ್ಟಿ ಒಂದು ರೀತಿಯದಾದರೆ ಚಿತ್ತಾಲರದೇ ಇನ್ನೊಂದು ರೀತಿಯದು. ಮೇಲುನೋಟಕ್ಕೆ ಪೇಲವವಾದ, ತೀರ ಜಾಳುಜಾಳಾದ ವಸ್ತು ಎನ್ನಿಸಿದರೂ ಅದನ್ನು ನಿರೂಪಿಸುವ ರೀತಿಯಿಂದ, ನೋಡುವ ವಿಭಿನ್ನ ದೃಷ್ಟಿಕೋನದಿಂದ ಚಿತ್ತಾಲರು ಎಲ್ಲರಿಗಿಂತ ವಿಭಿನ್ನವಾಗಿ ನಿಲ್ಲುತ್ತಾರೆ.

ಇದನ್ನು ಖಂಡಿತ ವಿರಾಮದ ಓದಿಗಾಗಿ ಓದಲು ಆಗುವುದಿಲ್ಲ. ಗಂಭೀರ ಸಾಹಿತ್ಯವನ್ನು ಇಷ್ಟಪಡುವವರು, ಮೇಲಾಗಿ ಚಿತ್ತಾಲರಿಗಿರುವ ಮಾನವ ಸಂಬಂಧಗಳೆಡೆಗಿನ ಆಕರ್ಷಕ ಒಳನೋಟವನ್ನು ಅರಿಯಬಲ್ಲ ಇಚ್ಚೆಯುಳ್ಳವರು ಓದಬಹುದು. ಮನುಷ್ಯನ ಅಂತರಂಗದಲ್ಲಿ ನಡೆಯುವ ಪ್ರತಿಕ್ಷಣದ ಅಂತರ್ಯುದ್ಧವನ್ನು, ತುಮುಲ ತೊಳಲಾಟವನ್ನು, ಭಾವಸೂಕ್ಷ್ಮಗಳನ್ನು – ನನ್ನ ಓದಿನ ಅನುಭವ ಮತ್ತು ಮಿತಿಯಲ್ಲಿ ಹೇಳುವುದಾದರೆ – ಚಿತ್ತಾಲರು ಚಿತ್ರಿಸುವ ರೀತಿಯಿದೆಯೆಲ್ಲಾ? ಹೀ ಈಸ್ ಅಲ್ವೇಸ್ ಬೆಸ್ಟ್ ಅಮಾಂಗ್ ಆಲ್ ರೈಟರ್ಸ್.

ಚಿತ್ತಾಲರು ಅಷ್ಟು ಸುಲಭವಾಗಿ ದಕ್ಕುವರಲ್ಲ. ಒಮ್ಮೆ ದಕ್ಕರೆ ಬಿಟ್ಟು ಹೋಗುವರೂ ಅಲ್ಲ.

ನಮಸ್ಕಾರ.

-ಮೋಹನ್ ಕುಮಾರ್ ಡಿ ಎನ್
ದೊಡ್ಡಬಳ್ಳಾಪುರ

 

Advertisements
Posted in ಕನ್ನಡ, ಯಶವಂತ ಚಿತ್ತಾಲ, Uncategorized | Tagged , | Leave a comment

‘ನೇಹಲ’ – ಗಣೇಶಯ್ಯ

FB_IMG_1542430631399.jpg

ಪುಸ್ತಕ: ನೇಹಲ (ಸಣ್ಣಕಥೆಗಳು)

ಲೇಖಕರು: ಡಾ. ಕೆ. ಎನ್. ಗಣೇಶಯ್ಯ

ಪ್ರಕಾಶಕರು: ಅಂಕಿತ ಪುಸ್ತಕ, ಬೆಂಗಳೂರು (080 26617100)

ಇದು ಡಾ. ಕೆ. ಎನ್. ಗಣೇಶಯ್ಯರವರ ಮೂರನೆಯ ಕಥಾ ಸಂಕಲನ. ಈ ಪುಸ್ತಕದಲ್ಲಿ ಎಂಟು ಕಥೆಗಳಿವೆ. ಪ್ರತಿ ಕಥೆಯೂ ವಿಭಿನ್ನ ಕಥಾವಸ್ತು ಹೊಂದಿದ್ದು, ಸಲೀಸಾಗಿ ಓದಿಸಿಕೊಂಡು ಹೋಗುತ್ತವೆ. ಮಾಮೂಲಿನಂತೆ, ಸಾಮಾನ್ಯರಿಗೆ ಅರ್ಥ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಲು ಕಷ್ಟವೆನಿಸುವ ವಿಜ್ಞಾನದ ವಿಷಯಗಳೂ ಕೂಡ ಗಣೇಶಯ್ಯನವರ ಕಥೆಗಳ ಮೂಲಕ ಓದಿದಾಗ ಸರಳವಾಗಿ ಅರ್ಥವಾಗುವುದು ಅವರ ಹೆಗ್ಗಳಿಕೆ.

* ಹರಿದಳಾಗೋದಾವರಿ ಅಂಡಮಾನಿಗೆ: ಅಲ್ಲೂರಿ ಸೀತಾರಾಮರಾಜು ಆಂಧ್ರಪ್ರದೇಶದ ಪ್ರಖ್ಯಾತ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ ಹೋರಾಟಗಾರ. ಲೇಖಕರು ಒಮ್ಮೆ ಗೋದಾವರಿ ನದಿಯಗುಂಟ ಪ್ರವಾಸ ಹೊರಟಾಗ, ಗೋದಾವರಿಯ ದಡದಲ್ಲಿ ಅಲ್ಲೂರಿ ಸೀತಾರಾಮರಾಜು ಸುಟ್ಟುಹಾಕಿದ ಹೆಂಚಿನ ಛಾವಣಿಯ ಬ್ರಿಟಿಷ್ ಕಾಲದ ಪೋಲಿಸ್ ಠಾಣೆಯನ್ನು ನೋಡುತ್ತಾರೆ ಮತ್ತು ಅಲ್ಲೂರಿಯವರ ಬಗ್ಗೆ ಇದ್ದ ಕಟ್ಟುಕತೆಗಳನ್ನು ಕೇಳಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ. ಅದನ್ನು ಅಷ್ಟಕ್ಕೆ ಬಿಡದೆ ಅಂಡಮಾನಿಗೆ ಹೋದಾಗ ಅಲ್ಲೂರಿಯವರ ಬಲಗೈಯಂತಿದ್ದ ಬೋನಂಗಿ ಪಾಂಡುರವರ ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಭೇಟಿ ಮಾಡಿ ಪೋಲಿಸ್ ಠಾಣೆ ಸುಟ್ಟ ಪ್ರಕರಣದ ಹಿಂದಿದ್ದ ನಿಗೂಢತೆಯನ್ನು ಭೇದಿಸಿದ ಕಥೆಯಿದು.

* ನೇಹಲ: ಈ ಕಥೆಯಲ್ಲಿ ಕ್ರಿ. ಶ. 1406ರಲ್ಲಿ ವಿಜಯನಗರದಲ್ಲಿ ನಡೆದ ದುರಂತ ಚರಿತ್ರೆಯನ್ನು ದಾಖಲಿಸಿದ್ದಾರೆ. ನೇಹಲ ಎಂಬುವವಳು ಒಬ್ಬ ರೈತನ ಮಗಳು. ಅವಳನ್ನು ವಿಜಯನಗರವನ್ನಾಳುತ್ತಿದ್ದ ದೇವರಾಯ ಬಯಸುತ್ತಾನೆ. ಆದರೆ ನೇಹಲ ದೇವರಾಯನನ್ನು ತಿರಸ್ಕರಿಸುತ್ತಾಳೆ. ಈ ಮಧ್ಯೆ ಫಿರೋಜ್ ಶಾ ಕೂಡ ನೇಹಲಳನ್ನು ಬಯಸುತ್ತಾನೆ. ಕೊನೆಗೆ ದೇವರಾಯನ ಮಗಳಾದ ರುದ್ರಮ್ಮನನ್ನು ಫಿರೋಜ್ ಶಾಗೆ ಕೊಟ್ಟು ಮದುವೆ ಮಾಡಲಾಗುತ್ತದೆ. ಈ ಮಧ್ಯೆ ರುದ್ರಮ್ಮ ಒಯ್ದಿದ್ದ ಅಪಾರವಾದ ನಿಧಿಯೇನಾಯಿತು? ಉತ್ತರಕ್ಕೆ ನೇಹಲ ಕಥೆ ಓದಬೇಕು ನೀವು

* ದೇಹಾತ್ಮ: ಒಬ್ಬ ವ್ಯಕ್ತಿಯನ್ನು ನಾವು ಹೇಗೆ ಗುರುತಿಸುತ್ತೇವೆ? ಭೌತಿಕ ಶರೀರವನ್ನು ನೋಡಿ ಅಲ್ಲವೇ? ಈ ಕಥೆಯಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬ ದರ್ಮಗುರುವಿಗೆ ಅಪಘಾತವಾಗಿ, ಹೃದಯ, ಮೂತ್ರಪಿಂಡ,, ರಕ್ತ, ಒಂದು ಕೈ ಇನ್ನೂ ಮುಂತಾದ ಭಾಗಗಳನ್ನು ಟ್ರಾಂನ್ಸ್ ಫ್ಲಾಂಟ್ ಮಾಡಿರುತ್ತಾರೆ. ಆ ಧರ್ಮಗುರು ಎಂದೋ ಸತ್ತಿದ್ದರೂ ಅವರ ಶಿಷ್ಯರು ಮಾತ್ರ ಯಾರನ್ನೋ ತೋರಿಸಿ ಇವರೇ ಗುರು ಎಂದು ವಾದಿಸುತ್ತಾರೆ. ಕೊನೆಗೆ ಅವರು ಧರ್ಮಗುರುವಲ್ಲ ಎಂಬ ರಹಸ್ಯ ಹೇಗೆ ಬಯಲಾಯಿತು ಎಂದು ತಿಳಿಯಲು ದೇಹಾತ್ಮ ಕಥೆ ಓದಿ.

* ಗ್ರಹಲೀಲಾ: ಇದು ಖಗೋಳಶಾಸ್ತ್ರ ಮತ್ತು ಗಣಿತದಲ್ಲಿ ಆಚಾರ್ಯರೆನಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದ ಭಾಸ್ಕರಾಚಾರ್ಯರ ಕಥೆ. ಭಾಸ್ಕರಾಚಾರ್ಯರು ತಮ್ಮ ಮಗಳು ಲೀಲಾವತಿಯ ಗ್ರಹಗತಿಗಳನ್ನು ಅಧ್ಯಯನ ಮಾಡಿ, ಅವಳು ವಿಧವೆಯಾಗುತ್ತಾಳೆ ಎಂದು ಮೊದಲೇ ತಿಳಿದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ. ತಿಳಿದು ಅದನ್ನು ತಡೆಯುವರೋ ಅಥವಾ ಲೀಲಾವತಿ ವಿಧವೆಯಾದಳೋ ಎಂಬುದು ಕಥೆ.

* ರಾಗ ಪಂಜರ: ಹಂಪಿಯಲ್ಲಿ ವಿಜಯ ವಿಠಲ ಗುಡಿಯಲ್ಲಿರುವ ಕಂಬಗಳಿಂದ ಸಂಗೀತ ಹೊರಡುವುದು ನಮಗೆ ಗೊತ್ತಿದೆ. ಆದರೆ ಆ ಸಂಗೀತ ಒಂದು ಪ್ರತ್ಯೇಕ ರಾಗದಲ್ಲಿಯೇ ನುಡಿಯುತ್ತದೆಯೇ? ಆ ರಾಗ ಯಾವುದು? ಇಷ್ಟಕ್ಕೂ ಆ ದೇವಸ್ಥಾನ ಕಟ್ಟಿದ್ದೇಕೆ? ಕಟ್ಟಿದ ಶಿಲ್ಪಿ ಯಾರು? ಸಂಗೀತ ಕಂಬಗಳ ಗುಟ್ಟೇನು? ಈ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳಿಗೆ ಸ್ವಾರಸ್ಯಕರ ಮಾಹಿತಿಗಳನ್ನು ನೀಡುತ್ತದೆ ಕಥೆ.

* ನಿಷಿದ್ಧಬಂಧ: ಒಂದು ಬಗೆಯ ಇರುವೆಯಲ್ಲಿ ರಾಣಿ ಇರುವೆಗೆ ಹುಟ್ಟುವ ಗಂಡುಮಕ್ಕಳು, ಅದೇ ತಾಯಿಗೆ ಹುಟ್ಟುವ ಹೆಣ್ಣುಜೀವಗಳ ಜೊತೆ, ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ರಾಣಿ ಇರುವೆಯ ಜೊತೆಗೂ ಸಂಬಂಧ ಬೆಳೆಸುತ್ತವೆ. ಈ ರೀತಿ ಮನುಷ್ಯರಲ್ಲಿ ಸಾಧ್ಯವೇ? ಈ ವಿಷಯ ಮೇಲೆ ಬೆಳಕು ಚೆಲ್ಲುವ ಕಥೆಯಿದು.

* ಜ್ಜಿನ ಕಿತ್ತು ಶಿವನಂ ನಿಲಿಪೆವು: ಏಕಾಂತ ರಾಮಯ್ಯ ಎಂಬ ಶಿವಭಕ್ತ ತನ್ನ ಕತ್ತನ್ನು ಕತ್ತರಿಸಿ ಶಿವನಿಗೆ ಅರ್ಪಿಸಿ ಮೂರು ದಿನಗಳ ನಂತರ ಮತ್ತೆ ಬದುಕಿ ಬರುತ್ತಾನೆ ಅಥವಾ ಹಾಗೆ ನಂಬಿಸಿರುತ್ತಾನೆ. ಆದರೆ ಈ ಮಧ್ಯೆ ಜೈನರಿಗೂ ಶಿವಭಕ್ತರಿಗೂ ಬಂದ ವಿರಸವೇನು? ಏಕಾಂತ ರಾಮಯ್ಯ ಹೇಗೆ ಬದುಕಿಬಂದ ತಿಳಿಯಲು ಈ ಕಥೆ ಓದಬೇಕು.

* ಟಿಪ್ಪಣಿಗೊಂದು ಕತೆ: ಗಣೇಶಯ್ಯರವರ ಕಥೆಗಳಲ್ಲಿ ನೈತಿಕತೆಗೆ ಕಟ್ಟುಬಿದ್ದು ಅನೇಕ ಪಾತ್ರಗಳು ಆತ್ಮಹತ್ಯೆ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವುದನ್ನು ಉಲ್ಲೇಖಿಸಿಯೇ ಈ ಅದ್ಭುತ ಕಥೆಯನ್ನು ಹೆಣೆದಿರುತ್ತಾರೆ.

ಇಲ್ಲಿನ ವಿಶೇಷವೆಂದರೆ ಕೆಲವು ಕಥೆಗಳ ನಂತರ ಕೊಟ್ಟಿರುವ ಟಿಪ್ಪಣಿ. ಯಾವುದು ವಾಸ್ತವ, ಯಾವುದು ಕಾಲ್ಪನಿಕ ಎಂಬುದನ್ನು ಲೇಖಕರೇ ನೀಡಿದ್ದಾರೆ. ವೈಜ್ಞಾನಿಕ ಮತ್ತು ಥ್ರಿಲ್ಲರ್ ಎರಡರ ಅನುಭವವನ್ನೂ ನೀಡುವ ಅದ್ಭುತ ಪುಸ್ತಕ. ನೀವೂ ಓದಿ. ನಮಸ್ಕಾರ.

ರಾಮಪುರ ರಘೋತ್ತಮ

Posted in ಕನ್ನಡ, ಗಣೇಶಯ್ಯ, Uncategorized | Tagged , | Leave a comment

‘ಅವನು…ಶಾಪಗ್ರಸ್ಥ ಗಂಧರ್ವ’ – ಸಂತೋಷಕುಮಾರ ಮೆಹೆಂದಳೆ

FB_IMG_1542430251457.jpg

ಪುಸ್ತಕ : ಅವನು…ಶಾಪಗ್ರಸ್ಥ ಗಂಧರ್ವ…
ಲೇಖಕರು : ಸಂತೋಷಕುಮಾರ ಮೆಹೆಂದಳೆ
ಪ್ರಕಾಶಕರು : ಸ್ನೇಹ ಬುಕ್ ಹೌಸ್
ಬೆಲೆ : 160/-

ಅಮ್ಮನ ಬಗ್ಗೆ ಕವಿತೆ, ಹಾಡು, ಬರಹ, ಸಿನೆಮಾ ಹೀಗೆ.. ಆದರೆ ಅಪ್ಪನ ಬಗ್ಗೆ? ಇದೆ.. ಇಲ್ಲವೆಂದಲ್ಲ.. ಆದರೆ ಎಷ್ಟಿವೆ? ಅತೀ ವಿರಳ.. ಮಗುವಿನ ಸೃಷ್ಟಿ, ಲಾಲನೆ, ಪೋಷಣೆಗೆ ಎರಡೂ ಹೆಗಲುಗಳು ಬೇಕೇ ಬೇಕು.. ಹೆಣ್ಣು ತನ್ನ ಭಾವನೆಗಳನ್ನು ಮಾತಿನ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಅಥವಾ ಅಳುವಿನ ಮೂಲಕ ಅಥವಾ ಬೈಗುಳದ ಮೂಲಕನಾದರೂ ತೋರಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾಳೆ.. ಆದರೆ ಗಂಡು.. ಹುಡುಗನಾಗಿ ಏನು ಅಳ್ತಿಯಾ ಎಂದು ಮೂದಲಿಸುವವರ ನಡುವೆ ಸಿಲುಕಿ ತನ್ನ ಮನದ ಮಾತನ್ನು ಅಲ್ಲೇ ನಿಯಂತ್ರಿಸಲು ಹೆಣಗುತ್ತಾನೆ.. ಹೇಗಿದ್ದರೂ ಕಷ್ಟದ ಸ್ಥಿತಿ.. ಆಡುವವರು ಆಡ್ಕೋತಾರೆ ಅನ್ನೋ ನಿರ್ಧಾರ ತಾಳುವ ಅವನಿಗೆ, ಬಾಯಲ್ಲಿರುವ ಬಿಸಿ ತುಪ್ಪ ನುಂಗೋ ಹಾಗಿಲ್ಲ, ಉಗುಳೋ ಹಾಗಿಲ್ಲ.. ಇಷ್ಟೆಲ್ಲದರ ನಡುವೆ ವಯಸ್ಸಿಗನುಗುಣವಾಗಿ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳಬೇಕಾದ ಜವಾಬ್ದಾರಿಯನ್ನು ನಿಭಾಯಿಸುತ್ತಾನೆ..

ಕೂಡಿ ಬಾಳಿದರೆ ಸ್ವರ್ಗ ಸುಖವೆನ್ನುತ್ತಾರೆ.. ಮದುವೆ ಆಗೋವರೆಗೂ ಮಾತಿನ ಚಟಾಕಿ ಆಗಿರೋ ಹುಡುಗರು, ಗೃಹಸ್ಥನಾದ ಮೇಲೆ ಯಾಕೆ ಮೌನಿಯಾಗುತ್ತಾರೆ! ಇದಕ್ಕೆ ಕಾರಣಗಳು ಹಲವು, ವೈಜ್ಞಾನಿಕವಾಗಿಯೂ ವಿಮರ್ಶಿಸಲು ಸಾಧ್ಯ.. ಗಂಡ ಹೆಂಡತಿಯನ್ನು ಮಾತ್ರ ಅರ್ಥ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವುದಲ್ಲ ಸಂಸಾರ, ಹೆಂಡತಿ ಕೂಡ ಅರ್ಥೈಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕಲ್ಲವೇ? ಎಲ್ಲರೂ ಒಂದೇ ತೆರನಲ್ಲ, ಇರೋಕೂ ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ.. ದೈನಂದಿನ ಚಟುವಟಿಕೆಗಳನ್ನು ನಿಯಂತ್ರಿಸುವ ಹಾರ್ಮೋನುಗಳಿವೆ, ಅವುಗಳು ಅವುಗಳದೇ ಆದ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಕಾರ್ಯನಿರ್ವಹಿಸುತ್ತವೆ.. ಈ ಪುಸ್ತಕ ಕೇವಲ ಗಂಡಸರನ್ನು ಬೆಂಬಲಿಸುವ ಬರಹ ಅಲ್ಲವೇ ಅಲ್ಲ, ಬದಲಿಗೆ ಅವನ್ಯಾಕೆ ಹೀಗೆ ಅನ್ನೋದನ್ನು ವೈಜ್ಞಾನಿಕವಾಗಿ ವಿವರಿಸಿದ್ದಾರೆ ಲೇಖಕರು.. ಉದಾಹರಣೆಗೆ ಹೆಣ್ಣಿಗೆ ಮೆದುಳಿನ ಎಡ ಬಲ ಭಾಗ ಸರಿಯಾಗಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡುವಂತೆ ‘ಕಾರ್ಪಸ್ ಕ್ಯಾಲೊಮಸ್’ ಸಹಾಯ ನೀಡುತ್ತೆ, ಹುಡುಗರಿಗಿಂತ ಶೇಕಡ 25ರಷ್ಟು ದೊಡ್ಡದಾಗಿ ರಚನೆಯಾಗಿರುತ್ತೆ.. ಇದೆಲ್ಲ ಸೃಷ್ಟಿಯ ಮಹಿಮೆ! ಯಾರು ಹೊಣೆ? ಅಮ್ಮನಿಂದ ಶುರುವಾಗಿ, ಪತ್ನಿಯಿಂದ ಮುಂದುವರಿದು ಕೊನೆಗೆ ಮಕ್ಕಳೂ ತನ್ನ ಬಗ್ಗೆ ಹೇಳುವಂತಾಯಿತಲ್ಲ ಎನ್ನುತ್ತಾ ಜೀವನವೆಲ್ಲ ಕಳೆದೇ ಹೋಗಿರುತ್ತೆ, ಜೀವನವೆಂಬ ನಾಟಕದಲ್ಲಿ ಯಾರಿಗೂ ಅರ್ಥವಾಗಿರಲ್ಲ ಈ ಮಗ – ಪತಿ – ಅಪ್ಪನ ಪಾತ್ರಗಳು.. ಈ ಲೇಖನದಲ್ಲಿ ಬರೋ ಮಾತುಗಳು, ಸನ್ನಿವೇಶಗಳು, ಸಂದರ್ಭಗಳು ಓದೋವಾಗ ಹೌದಲ್ಲ ಇವೆಲ್ಲ ನಾವು ಅನುಭವಿಸಿರೋದೆ, ಅನುಭವಿಸ್ತಾ ಇರೋದೆ ಆದರೂ ನಾವು ಅಪ್ಪ, ಪತಿ ಹೀಗೆ ನಮ್ಮ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಬರುವ ಪುರುಷ ಪಾತ್ರಗಳನ್ನು ಎಷ್ಟು ಚೆನ್ನಾಗಿ ತಿಳ್ಕೊಂಡಿದ್ದೇವೆ ಅನ್ನುವ ಉತ್ತರ ಸಿಗದ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳೇಳುತ್ತವೆ..

ಖುಷಿ, ದುಃಖ, ಪ್ರೀತಿ, ಪ್ರೇಮ, ಸುಖ, ನಗು, ಅಳು ಯಾವುದೂ ಯಾರ ಸ್ವತ್ತೂ ಅಲ್ಲ.. ಹೆಣ್ಣು ಗಂಡು ಇಬ್ಬರ ಮನೋಸ್ಥಿತಿಗಳನ್ನು ಅರ್ಥವತ್ತಾಗಿ ವಿಜ್ಞಾನದ ಬರಹ ಮೂಲಕ ಪುಸ್ತಕ ಪ್ರೇಮಿಗಳಿಗೆ ಪರಿಚಯಿಸಿದ್ದಕ್ಕೆ ಧನ್ಯವಾದಗಳು ಸರ್.. ಯಾರು ಯಾವುದೇ ಅಹಂ ಭಾವ ತೋರದೆ ಎಲ್ಲರೂ ಓದಲೇಬೇಕಾದ ಪುಸ್ತಕ..

ಧನ್ಯವಾದಗಳು,
ಸುಪ್ರೀತಾ ವೆಂಕಟ್

Posted in ಕನ್ನಡ, ಸಂತೋಷ ಕುಮಾರ ಮೆಹಂದಳೆ, Uncategorized | Tagged , | Leave a comment

‘ಅಮೃತಪಡಿ’ – ಶ್ರೀಧರ ಬಳಗಾರ

ಅಮೃತಪಡಿ – ಶ್ರೀಧರ ಬಳಗಾರ

ನಮ್ಮ ನಡುವಿನ ಅತ್ಯಂತ ಸಂಯಮದ ಆದರೆ ಗಟ್ಟಿ ದನಿಯ ಕತೆಗಾರರಲ್ಲಿ ಶ್ರೀಧರ ಬಳಗಾರ ಒಬ್ಬರು. ಅವರ ಆಯ್ದ ಹದಿನಾಲ್ಕು ಕತೆಗಳ ಸಂಕಲನ ಇದು.
ಕತೆಯೆಂದರೆ ನದಿಯ ಹರಿವ ದಂಡೆಯಲ್ಲಿ ನಿಂತು‌ ನೋಡಿದಂತೆ.
ಇಲ್ಲಿಯ ಕತೆಗಳು ಬಹುತೇಕ ಹಳ್ಳಿಯವೇ. ಆದರೆ ಪರಿಸರದ ವರ್ಣನೆ ಮತ್ತು ಪಾತ್ರಗಳ ಅಂತರಂಗವ ಕಡೆವ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಬಳಗಾರರ ಅನನ್ಯ ರೀತಿ ಕತೆಗಳ ನಡೆವ ಊರಲ್ಲಿ ನಾವೂ ಇದ್ದೇವೆ ಅನ್ನುವ ಭಾವನೆ ಬರುವಂತೆ ಮಾಡುತ್ತದೆ.

ಬೆಚ್ಚು ಕತೆಯ ಮೈಕುಸೆಟ್ಟಿನ ಯಜಮಾನ ತುಕಾರಾಮ ಮತ್ತು ಅವನ ಪ್ರೇಯಸಿ ವತ್ಸಲಾ ಇವರ ಗುಪ್ತ ಪ್ರಣಯ, ಊರಿಗಿಡೀ ಗೊತ್ತಾಗಿದ್ದರೂ ಅವರಿಗದು ಗೌಪ್ಯ, ಸಮುದ್ರ ಮತ್ತು ಸಾಂತಾದಲ್ಲಿ ಅಗತ್ಯವಿಲ್ಲದಿದ್ದರೂ ಊರ ವಿಷಯಗಳಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾ ತನ್ನ ಯಾತ್ರೆಯ ಮುಂದೆ ಹಾಕುತ್ತಾ ಇರುವ ಸಾಂತಾ ಮತ್ತು ನಿರೂಪಕನಲ್ಲಿ ಅವ ಉಂಟು ಮಾಡುವ ಭಾವಪಲ್ಲಟ, ಇಲ್ಲಿ ಸಮುದ್ರದ ಬದಿಯ ಹವೆ,ಪರಿಸರದ ವರ್ಣನೆ ಎಷ್ಟು ಸಹಜವಾಗಿ ಬಂದಿದೆ ಅಂದರೆ ಯಾವುದೋ ತೀರದಲ್ಲಿದ್ದ ಬೋಟಲ್ಲಿ ಕೂತು ಆ ಉಪ್ಪು ಗಾಳಿಯ ಎಳೆಯುತ್ತಾ ಇದನ್ನ ಓದ್ತಾ ಇದೀವೋ ಅನ್ನುವಷ್ಟು, ಹಾಗೇ ಗಂಜಿಗದ್ದೆಯ ಗೌರಜ್ಜಿಯ ಅಸಹಾಯಕತೆ, ದೊಡ್ಡವರ ನಡುವೆ ಕತೆಯ ನಿರೂಪಕ ಬಾಲಕ (ಇದು ಕೊಂಚ ಘಟಶ್ರಾದ್ಧವ ನೆನಪಿಸಿತು) , ಮುಖಾಂತರದ ಮಾತಿನಲ್ಲಿ ಬಣ್ಣಿಸಲಾಗದ ಗಣಪಯ್ಯ ಮತ್ತು ಉಪಾಧ್ಯಾಯರ ಸ್ನೇಹ ಮತ್ತು ಕತೆಯ ನಾಟಕೀಯ ಅಂತ್ಯ, ಆಕ್ರಮಣದ ಸರಿ ತಪ್ಪುಗಳ ನಡುವಿನ ತೆಳು ಗೆರೆ, ಇಳೆ ಎಂಬ ಕನಸುವಿನ ಭೂಮಿಯೊಡನೆ ಇರುವ ಸಂಬಂಧದ ಆಳ ಹೀಗೆ ಶ್ರೀಧರ ಬಳಗಾರರ ಕತೆಗಳ ವೈವಿಧ್ಯತೆ ದೊಡ್ಡದು.

ಮೊದಲೇ ಹೇಳಿದಂತೆ ಬಳಗಾರರ ಕತೆಗಳು ಹಳ್ಳಿ ಕೇಂದ್ರಿತ . ಅವರ ಕತೆಗಳ ಮೊದಲು ಓದಿದಾಗ ನನಗೆ ಇವರ್ಯಾಕೆ ವ್ಯಾಸರಂತೆ,ಚಿತ್ತಾಲರಂತೆ ತಮ್ಮದೇ ಹಳ್ಳಿಯ ಸೃಜಿಸಿ ಪಾತ್ರಗಳ ಕಟ್ಟಿಲ್ಲ ಅನಿಸಿತು. ಆದರೆ ಓದುತ್ತಾ ಹೋದಂತೆ ಒಂದೊಂದು ಪಾತ್ರಗಳೂ ಎದುರಿಸುವ ಸನ್ನಿವೇಶಕ್ಕೂ ಅದಕ್ಕೆ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯಿಸುವ ಬಗೆಗೂ ಆ ಊರಿನ ಪರಿಸರಕ್ಕೂ,ಜನರ ಮನಸಿಗೂ ಗಾಢವಾದ ಅಂತಃಸಂಬಂಧ ಇದೆ ಅಂತನಿಸಿತು.
ಶ್ರೀಧರ ಬಳಗಾರರ ಕತೆಗಳ ಓದಲು ಅಪಾರ ತಾಳ್ಮೆ ಬೇಕು. ಅವು ಪಾತ್ರಗಳ ಬದುಕಲ್ಲಿ ದೊಡ್ಡ ತಲ್ಲಣವುಂಟು ಮಾಡದಿರಬಹುದು ಆದರೆ ಓದುಗನಲ್ಲಿ ತಾವಿರುವ ಕತಾ ಪರಿಸರದ ಗಾಢ ಅಚ್ಚೊತ್ತುವಂತೆ ಮಾಡುತ್ತದೆ.

ಖುಷಿಯೆಂದರೆ ಇದು ಎಲ್ಲೂ ಕೃತಕವಾಗುವುದಿಲ್ಲ‌.

ನಡು ನಡುವೆ ಕವಿತೆಯ ಸಾಲಂತೆ ಮೋಹಕವಾದ ‘ ಆಗಾಗ ಎಲೆ ಅಲುಗಾಡಿಸುವ ತಂಗಾಳಿಗೆ, ತೆಳ್ಳನೆಯ ಬೆಳದಿಂಗಳಿಗೆ ಅವನ ನೆನಪಿನ ಮೇಲೆ ಕನಸು ಕೂತು ಸವಾರಿ ಮಾಡತೊಡಗಿತು’ ಎಂಬ ಸಾಲುಗಳು ಕಚಗುಳಿ ಇಡುತ್ತದೆ.

ಪ್ರಶಾಂತ್ ಭಟ್

Posted in ಕನ್ನಡ, ಶ್ರೀಧರ ಬಳಗಾರ, Uncategorized | Tagged , | Leave a comment